Sade na szczycie. Wspaniały koncert w Atlas Arenie

- Czekaliśmy na ten moment długie lata. Wiem, że staliście długo na mrozie. Dziś damy z siebie wszystko, co mamy najlepszego. Bo ty, Polsko, na to zasługujesz! - tak Sade przywitała się z publicznością, która szczelnie wypełniła Atlas Arenę, przypominając, że to pierwszy koncert zespołu w naszym kraju.

W ciągu dwóch godzin usłyszeliśmy 22 piosenki. Najwięcej reprezentowało wydany w ubiegłym roku album "Soldier of Love", utwór tytułowy z tej płyty otworzył wieczór. Wyobrażenie o grupie jako dostarczycielu "pościelowych" przebojów radiowych o letniej temperaturze nie znalazło w wydaniu koncertowym potwierdzenia. Obok wokalistki, gitarzysty i saksofonisty Matthewmana oraz pozostałych muzyków Sade: klawiszowca Andrew Hale'a i basisty Paula Denmana, który wyglądem, strojem i zachowaniem przypominał raczej kolegów swojego syna z kalifornijskiej grupy punkowej Orange, na scenie pojawiło się jeszcze dwóch perkusistów, dwóch wokalistów (w tym jeden grający również na gitarze, basie i flecie) oraz gitarzysta.

Przy takim składzie o żadnej pościeli nie mogło być mowy. Aranżacje zaskakiwały rockowymi pazurami, a znakomite "Love Is Found", ostatni singiel Sade, wypadło wręcz jak spotkanie gwiazdy r'n'b z zespołem hardrockowym.

Sade nie jest też pierwszym zespołem, który przychodzi nam do głowy, kiedy chcemy powyginać ciało na parkiecie. I tu kolejna niespodzianka - Adu przetańczyła na scenie ładnych kilkadziesiąt minut, a publika kilkukrotnie podrywała się (nie było miejsc stojących, także na płycie) do tańca. Wokalista Tony Momrelle podczas połączonego wykonania "Paradise" i "Nothing Can Come Between Us" nie bardzo mógł zgodnie ze scenariuszem zaapelować o powstanie z miejsc - nikt bowiem już na krzesłach nie siedział.

Najgorącej przyjęto oczywiście przeboje: "Smooth Operator", "Kiss of Life", "No Ordinary Love", piękne ballady "Jezebel" i "Pearls". Podczas wykonania tej drugiej Adu, ubrana w przylegającą białą suknię, została na scenie sama, a jedynym elementem scenografii była żarząca się na ekranie za nią kula. Nie sposób pisać o koncertcie, nie wspominając o wizualnej stronie przedsięwzięcia. Odpowiada za nią Sophie Muller, znana reżyserka teledysków, współpracująca z Sade od lat 80. Na wielkim ekranie i wysuwającej się co jakiś czas półprzezroczystej kurtynie oglądaliśmy fragmenty teledysków Sade, zrealizowane specjalnie na tę trasę filmy (np. z liderką wąchającą kwiaty na łące w "Kiss of Life"), animacje - abstrakcyjne jak u wczesnego Józefa Robakowskiego, i pejzażowe, mające współtworzyć nastrój utworu (jak zwaliste chmury i ponure konary drzew w przejmującym "Morning Bird") czy wizualia mające zadania "scenograficzne" (kinowy szyld "Sade Live. Tonight in Lodz").

Filmy dawały także zespołowi czas na zmianę strojów - dwukrotną. Sama Sade przebrała się nawet po raz trzeci - przed bisem. A był nim przesycony tęsknotą "Cherish the Day". Kolumna ukryta w pełnej wind i zapadni scenie wyniosła ją kilka metrów ponad resztę muzyków, skąd, pewna siebie, rzuciła publiczności kilka uśmiechów na pożegnanie. Taką ją zapamiętamy - na szczycie.

 

Źródlo: Gazeta pl. Łódź